Wyślij komuś ten wiersz!


ROZMOWY
Z PEWNYM PANEM


*** Rozmowa piąta ***


Tak prawdę mówiąc
To ja nie czuję się ekspertem
W sprawie miłości proszę Pana
Raz pokochałam
I minęło lat trzydzieści
To prawda że ciągle kocham tak samo
Że ciągle chcę być obok jak najbliżej
Nie poddać się szarej codzienności
Przeżywać razem każdy dzień
Jak sen
Bo w pewnym sensie
To ja czuję się obdarowana
Umiejętnością życia i kochania
Mam dar w miłości swojej zatracenia
I u mnie jakoś z wiekiem
To się nie zmienia
Prawdziwa miłość ta uczciwa
Bywa trudna
Kiedy odrzuci Pan pawie pióra
Teatralne gesty
Te wszystkie miłe słówka
I jeszcze coś zostanie
To właśnie miłość
I dla niej warto tracić głowę
Uważa Pan
Że to naprawdę wyjątkowe?
Wyjątkowi proszę Pana
To byli moi Dziadkowie
Ponad pięćdziesiąt lat
Żyli razem
I odeszli razem
I co Pan na to powie?


** MARKA **

(Maria Tomas)