Przeciętny pączek waży około 50 gramów i ma ponad 200 kalorii. Żeby spalić te kalorie, trzeba się napracować - biegać przez 20 minut, lub jeździć na rowerze przez 54 minuty. O najtłustszych słodkościach karnawału pisze Elżbieta Podolska

      Nie sposób nie zjeść choćby   jednego, szczególnie w tłusty czwartek. Bo wtedy to -  według wierzeń i przesądów - jeżeli ktoś nie zje choćby jednego pączka, nie będzie mu sprzyjało w tym roku szczęście i powodzenie. Przeciętny Polak tego jednego dnia zjada ok. 2,5 pączka, a w sumie pochłaniamy ich ponad 100 milionów.

      To czas wielkiego obżarstwa, w którym nasi przodkowie zajadali się słoniną, boczkiem i mięsem, które suto zapijali wódką. Teraz dzień ten kojarzy się głównie z pączkami, faworkami, donatami, czyli słodkościami smażonymi w głębokim tłuszczu. To nam zostało z tradycji sprzed wieków.

      Historia pączka sięga czasów rzymskich. Ostatnie dni karnawału w starożytnym Rzymie były czasem zabawy i obfitego jedzenia i picia. Wszyscy z lubością spożywali wówczas tłuste potrawy, w szczególności pączki. W Polsce zwyczaj smażenia tego specjału pojawił się w XIX wieku.

      Pierwsze pączki wcale nie przypominały dzisiejszych. Pieczono je z chlebowego ciasta, nadziewanego słoniną i smażonego na smalcu. Dopiero w XVI wieku zaczęły pojawiać się słodkie wypieki w postaci racuchów, blin i pampuchów.

      Idealny pączek, według cukierników, powinien być pulchny, ale lekko zapadnięty w środku - to świadczy o tym, że ciasto ma dobrą konsystencję. Pączki robi się z drożdży, mąki i jaj. Znawcy twierdzą, że najlepiej smakują, gdy są jeszcze ciepłe. Ciastka mogą być nadziewane nie tylko zwykłą marmoladą, ale także likierem, budyniem, serem, a nawet bitą śmietaną.

      Dawniej przyrządzając pączki, nadziewało się niektóre migdałem lub orzechem. Wierzono, że kto na nie trafi, będzie miał w życiu szczęście.

Elżbieta Podolska

 

Źródło: Magazyn Rodzinny Polska Głos Wielkopolski 6 lutego 2010 l 9