Zobaczyłem nagle, że jest piękna, żałosna, smutna, że jest niezwykłą, osobliwą, przejrzystą kobietą, i poczułem, że mógłbym ją kochać do szaleństwa. Powiedziałem jej o tym. Uśmiechnęła się. – Za późno, Jarosławie – powiedziała.

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ o Marii Pawlikowskiej-Jasnorzwskiej