Juratę Bognę Serafińską los uderzył nagle, a posługując się przenośnią, było to nagłe trzęsienie ziemi i kobietę dotych­czas szczęśliwą dopadły znienacka widma pytań na które peł­nych odpowiedzi nigdy doczekać się nie możemy, pytań o cel, o sens, o praprzyczynę istnienia i przyczynę odmierzanych sta­rannie codziennych kroków, o moralność, o atuty jakie mamy w rękach w tej grze z życiem, które zaskakuje nas i nie oszczędza. Przeżyła więcej niż mogła unieść, a te pytania nieustępliwe i drapieżne mogły ją załamać, lub pomóc, bo przecież odpowia­dając - spowiadamy się, wyjaśniając - oczyszczamy we­wnętrznie, zapisując te niby odpowiedzi - tworzymy. l tak wła­śnie narodziła się ta poezja - żarliwa, namiętna, gwałtowna, pełna wykrzykników i znaków zapytania (...)

Andrzej Zaniewski